دستگاه فلزیاب در سال ۱۸۷۰ وارد بازار شد و در صنایع مختلفی مورد استفاده قرار میگیرد. کاربرد دستگاه فلزیاب در جستجو کردن فلزات در عمق های مختلف می باشد. در حالت کلی فلزیاب توانایی تفکیک پذیری ندارد. دستگاه فلزیاب فلزات قدیمی را در اعماق زمین ، دیوارها حتی کوه ها اسکن می کند.

اگر فلزات قدیمی سالیان سال در خاک قرار بگیرند مغناطیس بالایی خواهند داشت که همین مغناطیس گاهی اوقات باعث می شود ، دستگاه فلزیاب اشتباه کند. به همین دلیل دستگاه های فلزیاب باید قابلیت امکان حذف ذرات و تفکیک پذیری فلزات گران بها مانند طلا را از سایر فلزات داشته باشد.

نحوه ی کار دستگاه فلزیاب

نحوه ی کار دستگاه فلزیاب بسیار ساده است. هنگامی که دستگاه را روشن می کنید، به آرامی منطقه مورد نظر را جستجو می کند.

دستگاه فلزیاب از یکی از سه تکنولوژی زیر استفاده می کند :

  • فرکانس بسیار پایین (VLF)

  • پالس القائی (PI)

  • نوسان فرکانس بیت (BFO)

دستگاه فلزیاب

فرکانس بسیار پایین (VLF)

امروزه محبوب ترین تکنولوژی دستگاه فلزیاب می باشد. در یک فلزیاب VLF ، دو کویل متمایز وجود دارد :

سیم پیچ فرستنده : یک حلقه بیرونی است. درون آن یک سیم پیچ قرار دارد. برق در این سیم فرستاده می شود، ابتدا در یک جهت و سپس در طرف دیگر. تعداد دفعاتی که مسیر جاری در هر ثانیه تغییر می کند هزار بار در ثانیه می باشد و فرکانس واحد را تعیین می کند.

کویل گیرنده : این حلقه داخلی کویل شامل سیم پیچ دیگری است. این سیم به عنوان یک آنتن عمل می کند تا فرکانس هایی از اشیاء که در زمین گرفته شده ، تقویت کند.

از طریق سیم پیچ فرستنده یک میدان الکترومغناطیسی ایجاد می شود ، مانند آنچه که در موتور الکتریکی اتفاق می افتد. قطب میدان مغناطیسی عمود بر سیم پیچ است. هر بار که مسیر تغییر کند،  قطب میدان مغناطیسی هم تغییر می کند. این بدان معنی است که اگر سیم پیچ موازی با زمین باشد، میدان مغناطیسی به طور مداوم به زمین فرود شده و سپس از آن خارج می شود.

همانطور که پالس میدان مغناطیسی در زمین به عقب و جلو حرکت می کند، با هر جسم هدایت کننده مواجه می شود که موجب ایجاد میدان مغناطیسی می شود. قطب میدان مغناطیسی جسم مستقیما مخالف میدان مغناطیسی فرستنده است. اگر میدان کویل فرستنده به سمت پایین حرکت کند، میدان جسم به سمت بالا حرکت می کند.

کویل گیرنده به طور کامل از میدان مغناطیسی تولید شده توسط سیم پیچ فرستنده محافظت می شود. بنابراین، هنگامی که گیرنده از سیم پیچ عبور می کند ، میدان مغناطیسی به جریان می افتد و جریان برق از طریق سیم پیچ عبور می کند. این جریان در فرکانس مشابه با میدان مغناطیسی جسم نوسان می کند. کویل فرکانس را تقویت می کند و آن را به جعبه کنترل طلایاب ، که در آن سنسورها سیگنال را تجزیه می کند و می فرستد. دستگاه فلزیاب تقریبا مشخص می کند که عمق جسم بر اساس قدرت میدان مغناطیسی تولید شده چقدر می باشد.

پالس القائی (pl)

شایع ترین دستگاه فلزیاب ، مبتنی بر پالس القائی (PI) است. بر خلاف VLF، سیستم های PI ممکن است از یک کویل تنها به عنوان فرستنده و گیرنده استفاده کنند، یا ممکن است دو یا حتی سه کویل با هم کار کنند. این تکنولوژی موجب می شود که انتقال جریان از طریق یک سیم پیچ انجام شود. هر پالس یک میدان مغناطیسی مختلط تولید می کند. هنگامی که پالس به پایان می رسد، میدان مغناطیسی قطبی را به عقب می اندازد و بسیار ناگهانی فرو می ریزد و منجر به یک اسپیکر الکتریکی شدید می شود. این عملکرد چند میکرو ثانیه طول می کشد و موجب جریان دیگری از طریق کویل می شود.

این جریان پالس انعکاسی نامیده می شود و بسیار کوتاه است و فقط حدود ۳۰ میکرو ثانیه زمان می برد، سپس یک پالس دیگر ارسال شده و فرآیند تکرار می شود. یک سنجنده فلز معمولی مبتنی بر PI، حدود ۱۰۰ پالس در ثانیه را ارسال می کند، اما این تعداد می تواند به شدت بر اساس سازنده و مدل، از دوازده پالس در ثانیه تا بیش از هزار نفر متفاوت باشد.

نوسان فرکانس بیت (BFO)

اساسی ترین روش شناسایی فلز تکنولوژی به نام نوسانگر فرکانس بیت (BFO) می باشد. در سیستم BFO دو سیم پیچ وجود دارد. یک کویل بزرگ و کویل کوچک درون جعبه کنترل واقع شده است. هر سیم پیچ به یک نوسانگر متصل می باشد که هزاران جریان پالس در ثانیه تولید می کند. فرکانس این پالس ها بین دو کویل جریان پیدا می کند.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *